Prije 33 godine, 10. jula 1992. godine počinjen je jedan od najvećih zločina tokom agresije na Bosnu i Hercegovinu prilikom čega su pripadnici Vojske Republike Srpske ubili 258 civila bošnjačke nacionalnosti u selu Biljani kod Ključa.
Najmlađa žrtva zločina u Biljanima je bila četveromjesečna beba Amila Džaferagić, a najstarija pronađena žrtva je bio 85-godišnji Bećo Čehić. Pronalazak bebine cucle u masovnoj grobnici je bio jedan od najpotresnijih momenata i dokaz kakvi su zločinci živjeli među ljudima.
Tijela ubijenih su pronađena u masovnim grobnicama Lanište I, Crvena zemlja I i II tokom 1995. i 1996. godine. Posebno strašno mjesto je bila jama “Bezdan” na lokalitetu Lanište, duboka više od 20 metara u koju su bacani živi i mrtvi mještani.
Za zločin se saznalo pred sami kraj rata nakon što su pripadnici Armije Republike BiH oslobodili ovo područje.
Ono što gasi nadu u pravdu je mali broj zločinaca koji su uhapšeni i osuđeni za ovaj zločin.
U zločinima se posebno isticao Marko Samardžija, komandant Treće čete saničkog bataljona, koji je prije rata bio nastavnik. Upravo je Samardžija mnoge svoje učenike odveo u smrt. Uhapšen je 2005. godine, a u novembru 2006. osuđen je na 26 godina zatvora zbog zločina protiv čovječnosti.
Početkom godine Sud Bosne i Hercegovine potvrdio je optužnicu u predmetu Jovo Kevac koja optuženog tereti da je radnjama opisanim u optužnici počinio krivično djelo zločin protiv čovječnosti.
Optuženi se tereti za zločine počinjene u julu 1992. godine, prilikom napada na mjesta Gornji i Donji Biljani, kada je zarobljeno i nakon zarobljavanja ubijeno oko 250 civila bošnjačke nacionalnosti iz navedenih mjesta, čiji posmrtni ostaci su ekshumirani i identifikovani iz više masovnih grobnica te da je kao komandant Drugog bataljona Vojske RS-a na području Ključa, postupao protivno odredbama Ženevskih konvencija o zaštiti civila za vrijeme rata.
